ΦΟΔΣΑ Α.Ε. στην περιφέρεια Στερεάς;

Στα δημοτικά συμβούλια της Στερεάς Ελλάδας, συζητιέται αυτή την περίοδο η συγκρότηση Ανώνυμης Εταιρείας στην οποία θα μετέχουν όλοι οι Δήμοι της Στερεάς, με αντικείμενο την διαχείριση των στερεών αποβλήτων.

Στο προτεινόμενο καταστατικό, στους σκοπούς της Α.Ε. προβλέπονται όλες οι διαδικασίες που σήμερα ασκούν οι Δήμοι. Από την καθαριότητα των κοινοχρήστων χώρων μέχρι την αποκομιδή των απορριμμάτων και από την ανακύκλωση μέχρι την υγειονομική ταφή και την ενεργειακή αξιοποίηση (δηλαδή και την καύση). Η τελευταία μάλιστα αναφέρεται δύο φορές. Ο ΦοΔΣΑ Α.Ε. θα είναι αυτός που θα εκπονεί και θα εφαρμόζει τον Περιφερειακό Σχεδιασμό Διαχείρισης Απορριμμάτων.

Η λειτουργία του ΦοΔΣΑ Α.Ε. προβλέπεται ακόμη πιο συγκεντρωτική και αδιαπέραστη. Η Γενική Συνέλευση προβλέπεται να συγκαλείται υποχρεωτικά μια φορά κατ’ έτος. Η απαρτία επιτυγχάνεται  «όταν είναι παρόντες ή αντιπροσωπεύονται σ' αυτή μέτοχοι που εκπροσωπούν το ένα τρίτο (1/3) τουλάχιστον του μετοχικού κεφαλαίου» δηλαδή 8 από τους 25 Δήμους. Όλες οι ουσιαστικές αρμοδιότητες ασκούνται από το Δ.Σ. που είναι μόλις 11-μελές. Αυτό το Δ.Σ. εκτός των άλλων αποφασίζει και για το κόστος των προαναφερόμενων υπηρεσιών του ΦοΔΣΑ προς τους Δήμους. Η είσπραξη είναι βεβαιωμένη είτε από την απευθείας μεταβίβαση των δημοτικών τελών στον ΦοΔΣΑ είτε από την απόδοση από τους Δήμους. Για τους κακοπληρωτές προβλέπεται η παρακράτηση μέσω του ΥΠΕΣ από τα τακτικά τους έσοδα.

Με τις προβλέψεις αυτές, οι Δήμοι εκχωρούν τη δυνατότητα να κάνουν πολιτική αφενός για ένα κρίσιμο περιβαλλοντικό ζήτημα, τη διαχείριση των απορριμμάτων και αφετέρου για τα δημοτικά τέλη. Αυτά ουσιαστικά θα αποφασίζονται από το διοικητικό συμβούλιο του ΦοΔΣΑ αφού η καθαριότητα είναι μια ανταποδοτική λειτουργία δηλαδή όσα δαπανώνται πρέπει να εισπράττονται άμεσα και στο ακέραιο από τους δημότες. Οι αποφάσεις τόσο για τις μεθόδους της διαχείρισης όσο και για τα οικονομικά μεγέθη θα λαμβάνονται από τον ΦοΔΣΑ Α.Ε.

Ο ΦοΔΣΑ της Στερεάς καλύπτει μια τεράστια και άνιση περιοχή από τα Άγραφα και την ορεινή Δωρίδα, μέχρι την Σκύρο, την Κάρυστο και το Σχηματάρι. Είναι φανερό ότι ούτε καν τα δημοτικά συμβούλια, πόσο μάλλον οι πολίτες δεν θα μπορούν να ελέγχουν την λειτουργία του. Ακόμη περισσότερο: ενώ οι εκπρόσωποι των δήμων θα εναλλάσσονται από εκλογές σε εκλογές, ο βασικός μηχανισμός διοίκησης παραμένει σταθερός. Με εξασφαλισμένη την υποχρεωτική χρηματοδότηση από τους δημότες, η διοίκηση του ΦοΔΣΑ Α.Ε., μπορεί να οργανώνει επαφές, να αποκτά τεχνογνωσία, να καλλιεργεί δημόσιες ή και πελατειακές σχέσεις και τελικά να αυτονομείται από τους αιρετούς της Αυτοδιοίκησης που έχουν να διαχειριστούν ένα πλήθος προβλημάτων της καθημερινότητας των Δήμων.  

Το τελευταίο είναι ήδη φανερό στη λειτουργία της πιο οργανωμένης Α.Ε. που δρα προς το παρόν στην σχετικά μικρή επικράτεια της επαρχίας Θήβας. Η παρουσία του διοικητικού μηχανισμού της σχεδόν σε  όλα τα δημοτικά συμβούλια, τους ΦοΔΣΑ και τους ΧΥΤΑ της Στερεάς, ο ορισμός της Θήβας ως έδρας του περιφερειακού ΦοΔΣΑ ΑΕ, οι ομόφωνες διαδικασίες στην ανάδειξη των οργάνων του περιφερειακού ΦοΔΣΑ, οι πανομοιότυπες εισηγήσεις των Δημάρχων, δίνουν μια πρόγευση για το μέλλον. Ακόμη πιο χαρακτηριστικά για την αυτονομημένη λειτουργία της ΔΕΠΟΔΑΘ, είναι όσα έχουν προηγήθηκαν. Ενδεικτικά:

1.   Ανακοίνωση της ΠΟΕ –ΟΤΑ για το θέμα:  http://www.aftodioikisi.gr/perifereies/p-o-e-o-t-a-kaloume-olous-tous-ergazomenous-ton-o-t-a-na-apotrepsoun-ti-dimiourgia-tis-a-e-pou-tha-diaxeirizetai-ta-aporrimmata-tis-perifereias-stereas-elladas   η απάντηση της ΔΕΠΟΔΑΘ http://www.anparatiritis.gr/index.php/ellada-kosmos/2012-04-25-17-55-27/4171-2014-11-18-11-25-45 και η και η ανταπάντηση δημοτικής παράταξης της Θήβας (http://thivanews.blogspot.gr/2014/12/blog-post_69.html)

2.   Στη Λαμία ο ανενεργός και υπό εκκαθάριση ΦΟΔΣΑ κεντρικής Φθιώτιδας ανέθεσε την λειτουργία του ΧΥΤΑ Λαμίας  στον ΦΟΔΣΑ (ΔΕΠΟΔΑΘ) της Θήβας που με τη σειρά της τον προκήρυξε για να τον αναλάβει εργολάβος. Υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα:  τον ΧΥΤΑ τον διαχειρίζεται μέχρι σήμερα ο Δήμος Λαμιέων.  Κάλεσαν λοιπόν το δημοτικό συμβούλιο Λαμίας να αναθέσει στον ΦΟΔΣΑ κεντρικής Φθιώτιδας την λειτουργία του ΧΥΤΑ Λαμίας, χωρίς να τους ενημερώσουν ότι είχε ήδη δρομολογηθεί η μεταβίβασή της λειτουργίας του στη ΔΕΠΟΔΑΘ και από κει σε εργολάβο. Τελικά κατόπιν καταγγελιών της αντιπολίτευσης, ο διαγωνισμός ακυρώνεται προς το παρόν http://depodath.gr/nea/deltia-tupou/item/334-prosklisi-deutera-1-dekembriou-2014.html#.VH2VfRrJL6c.facebook

3.   Το Δ.Σ της ΔΕΠΟΔΑΘ ήδη ξεκίνησε να παραλαμβάνει και σκουπίδια από άλλες περιοχές εκτός Στερεάς π.χ. http://kasos.gr/downloads/Apofasi_102_2014.pdf, χωρίς ενημέρωση των δημοτικών συμβουλίων κι χωρίς να προβλέπεται από τον ΠΕΣΔΑ της Στερεάς.

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΑ

Α. Τι σχεδιάζεται στη Στερεά

Με βάση τα νέα έργα που έχουν εγκριθεί και όσα εξαγγέλλονται:

¡  3 εργοστάσια επεξεργασίας σύμμεικτων (ΜΕΑ) σε Θήβα, Χαλκίδα, Λαμία

¡  ΣΜΑ σε Ευρυτανία, Φωκίδα, Εύβοια, Φθιώτιδα (Δ. Λοκρών)

¡  μονάδες κομποστοποίησης σε Δήμους (Δελφών, Λοκρών, Καρύστου)

¡  ΧΥΤΑ (επέκταση Λαμίας -Χαλκίδας- ΧΥΤΥ)

Β. Υπάρχει άλλη πρόταση;

Υπάρχει και περιγράφεται σε πρόσφατο οδηγό http://prosynat.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html που εκπονήσαμε ως ΠΡΩΣΥΝΑΤ

Και η αναλυτική πρόταση για την αποκεντρωμένη διαχείριση απορριμμάτων στην περιφέρεια Στερεάς με κοινωνική συμμετοχή και έλεγχο, με θέσεις εργασίας, με οφέλη για την τοπική οικονομία.

Δέσποινα Σπανούδη

Στερεά Ελλάδα : περιφέρεια με ειδικά χαρίσματα και ανάγκες

της Δέσποινας Σπανούδη (αναδημοσίευση από τις Οικοτριβές)

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ: σύντομο αφήγημα για την κρίση και τις προοπτικές αξιοβίωτης ανάκαμψης

«Η Στερεά Ελλάδα είναι μια περιφέρεια με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μεγάλες ανισότητες, δυσκολίες και δυνατότητες. Βρίσκεται στο κέντρο της χώρας. Διασχίζεται από τα μεγάλα μεταφορικά, ενεργειακά και υδρευτικά δίκτυα, έχει αναλάβει τον κύριο ρόλο υποστήριξης της μητρόπολης, φιλοξενεί την εντονότερη μεταλλευτική και βιομηχανική δραστηριότητα, έχει σημαντική αγροτική παραγωγή και τουριστικούς πόρους. Η ειδική αυτή θέση της Στερεάς, αντί να εξασφαλίζει πλεονεκτήματα για τους πολίτες της, έχει ως κύριο αποτέλεσμα ιδιαίτερα στις συνθήκες της κρίσης, την όξυνση της εκμετάλλευσης και της υποβάθμισης φυσικών και ανθρώπινων πόρων». Έτσι ξεκινάει το ερωτηματολόγιο που απευθύνουν συλλογικότητες πολιτών προς τους υποψήφιους περιφερειάρχες συνοψίζοντας σε λίγες γραμμές το πρόβλημα. Από τα απάτητα Άγραφα και τα Βαρδούσια, μέχρι τη νησιωτική Εύβοια και τη Σκύρο, η Στερεά Ελλάδα μοιράζεται μια κοινή τύχη. Την υπαγορεύει το μοντέλο της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας των αγορών, που συγκεντρώνει τον πληθυσμό σε μητροπόλεις και απομυζά την ύπαιθρο:

1. Χωρίς σχεδιασμό και χωρίς έλεγχο, μια τεράστια περιοχή από τη Θήβα μέχρι τη Χαλκίδα και το Σχηματάρι, μετατράπηκε από τη δεκαετία του ‘60 σε άτυπη βιομηχανική ζώνη. Σήμερα, που η βιομηχανία συρρικνώνεται, οι μεγαλοβιομήχανοι διεκδικούν ακόμη πιο πιεστικά το δικαίωμά τους να δηλητηριάζουν νερά, εδάφη και αέρα. Όπως και να αυθαιρετούν, να εκμεταλλεύονται εργαζόμενους, να αποσπούν παροχές. Φθηνό ρεύμα, υποδομές με δημόσια χρηματοδότηση, επιδοτήσεις, κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, περιβαλλοντική ασυδοσία, είναι τα «λάφυρα» που αποσπώνται με τη στενή συνεργασία Κράτους και Αυτοδιοίκησης. Οι περιοχές αυτές, είναι ακόμη πιο ανίσχυρες μπροστά στην κρίση και ακόμη πιο παραδομένες στους εκβιασμούς των μεγάλων επιχειρήσεων. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι υποβαθμισμένες, η υγεία κατοίκων και εργαζομένων είναι επισφαλής. Βιομηχανικά κουφάρια και αποθήκες είναι σπαρμένα παντού. Η όποια εναλλακτική δραστηριότητα έχει υπονομευτεί. Ένα κατεπείγον πρόγραμμα ελέγχου της ρύπανσης, οργάνωσης των βιομηχανικών περιοχών, εξυγίανσης και αναπροσανατολισμού της παραγωγικής διαδικασίας, αποτελεί βασική προϋπόθεση ανάκαμψης.

2. Στις κλειστές θάλασσες και τις ακτές του Κορινθιακού, του Ευβοϊκού και του Μαλιακού συνυπάρχουν παραθεριστικές κατοικίες, οικισμοί, λιμάνια, βαριές βιομηχανίες και ιχθυοκαλλιέργεια. Πρόσφατα, το χωροταξικό που συντάχθηκε κατά παραγγελία των μεγάλων επιχειρήσεων, επέλεξε τον εύκολα προσβάσιμο αλλά πολύ επιβαρυμένο Ευβοϊκό, ως προτεραιότητα για την εγκατάσταση μονάδων με τεράστια δυναμικότητα παραγωγής ιχθύων. Ελάχιστη προϋπόθεση συμβίωσης είναι ένα καθεστώς προστασίας των κόλπων που θα θέτει όρους και κανόνες για το σύνολο των δραστηριοτήτων.

3. Οι πεδιάδες που καλλιεργούνται εντατικά για να τροφοδοτήσουν την Αττική, στερούνται υποδομών και κυρίως αρδευτικών δικτύων που θα βοηθούσαν σε τεράστια εξοικονόμηση νερού και ενέργειας. Την ίδια στιγμή που το νερό για την ύδρευση της Αττικής μεταφέρεται από μεγάλες αποστάσεις, από τον Εύηνο και τον Μόρνο μέχρι την Υλίκη. Φράγματα, λίμνες και αγωγοί μεταφοράς, ακόμη και γεωτρήσεις στους κάμπους, ανήκουν στην ΕΥΔΑΠ και περιβάλλονται από μεγάλες ζώνες προστασίας απαγορευμένες για τοπικές δραστηριότητες. Μέτρα εξορθολογισμού και εξοικονόμησης έπρεπε να έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια. Η επαπειλούμενη ιδιωτικοποίηση του νερού πρέπει να αντιμετωπιστεί δυναμικά.

4. Το μεταφορικό δίκτυο διχοτομεί περιοχές αφού σχεδιάζεται ώστε να συνδέει μεγάλα λιμάνια και βιομηχανίες με διευρωπαϊκά δίκτυα. Η παραχώρηση των εθνικών οδών στους μεγαλοεργολάβους και τα ληστρικά διόδια έχουν αποκλείσει την πρόσβαση και έχουν καταδικάσει τους κατοίκους των γειτονικών περιοχών. Τα προγραμματισμένα «μεγάλα έργα» πρέπει να ανασχεδιαστούν με προτεραιότητα νέες σιδηροδρομικές γραμμές καθώς και τη σύνδεση περιοχών που σκόπιμα παραμένουν δυσπρόσιτες όπως οι ακτές του Κορινθιακού, η ορεινή Φωκίδα, η Εύβοια.

5. Οι κεντρικοί αγωγοί φυσικού αερίου αλλά και το εθνικό δίκτυο μεταφοράς ρεύματος διατρέχουν τη Στερεά. Όταν εδώ και μια δεκαετία, στήθηκε το μεγάλο φαγοπότι γύρω από το αγαθό της ενέργειας, οι κοντινότερες στην Αττική περιοχές ήταν οι πρώτες που στοχοποιήθηκαν. Το φυσικό αέριο, αντί να δοθεί σε οικισμούς, αγρότες και εργοστάσια για καύσιμο, διοχετεύθηκε με δημόσια έργα στους ομίλους για να παράγουν πανάκριβο ρεύμα: 5 μεγάλες μονάδες λειτουργούν στη Βοιωτία, μια στο Αλιβέρι, αρκετές μένουν σε εκκρεμότητα. Κιθαιρώνας, Ελικώνας, Ν. Εύβοια, έγιναν τα πρώτα εργοτάξια Βιομηχανικών ΑΠΕ για να ακολουθήσει η Φωκίδα και η υπόλοιπη Στερεά. Ακόμη και τόποι παρθένοι με σπουδαία οικολογική και τουριστική αξία όπως η Σκύρος ή η Ευρυτανία, απειλούνται με μη αντιστρέψιμες καταστροφές. Εκατοντάδες γιγάντιες ανεμογεννήτριες, (με δρόμους, πυλώνες, υποσταθμούς, βάσεις, γραμμές μεταφοράς) και δεκάδες υδροηλεκτρικά προτείνονται στα βουνά και τα ποτάμια που αποτελούν βασική πηγή ύδρευσης για Στερεά και Αττική. Φωτοβολταϊκά και μονάδες με βιομάζα και απόβλητα, αδειοδοτούνται σωρηδόν με μόνο στόχο το γρήγορο και εύκολο κέρδος. Στην περίπτωση των μικρομεσαίων αποδεικνύεται μια ακόμη φούσκα αφού όπως πάντα, οι μεγάλοι παίκτες είναι οι μόνοι κερδισμένοι. Φρένο στην καταστροφή και σχεδιασμός με κοινωνικά και περιβαλλοντικά κριτήρια είναι τα βασικά σημεία διεκδίκησης των τοπικών κοινωνιών.

6. Εδώ και δεκαετίες, ορεινοί όγκοι κατεδαφίζονται για μεταλλεύματα με την ένταση της εκμετάλλευσης να ανεβαίνει τελευταία. Το μετάλλευμα παρέχεται δωρεάν, το ρεύμα σε ειδικές τιμές, η θάλασσα παραχωρείται για χαβούζα, οι ακτές για απόθεση αποβλήτων και φορτοεκφόρτωση μεταλλευμάτων. Αποκατάσταση των εξαντλημένων ορυχείων και τόνωση των άλλων παραγωγικών δραστηριοτήτων είναι προτεραιότητες για τις μεταλλευτικές περιοχές.

Οι ίδιοι που πλουτίζουν από τη μεταλλουργία, οι ίδιοι που ελέγχουν τους δρόμους, την ενέργεια, τις τράπεζες, το μεγαλύτερο μέρος των ΜΜΕ και του συστήματος, δρουν προνομιακά στη Στερεά, χειραγωγώντας εδώ και δεκαετίες τις τοπικές κοινωνίες και υπαγορεύοντας μια υποβάθμιση χωρίς τέλος. Όλοι οι γνωστοί «τσιφλικάδες» της χώρας δίνουν το παρών. Κινήματα πολιτών που επιχειρούν να σταματήσουν την εκμετάλλευση βρίσκουν δύσκολα υποστηρικτές.

Απέναντι στην οικονομία της αγοράς, που εκμεταλλεύεται την κρίση για μεγαλώσει τα κέρδη, το στοίχημα σήμερα είναι να σχεδιάσουμε με κριτήριο την οικονομία των αναγκών. Να αξιοποιήσουμε ως πλεονέκτημα για τους πολίτες την εγγύτητα με την Αττική, τα μεγάλα δίκτυα, τον φυσικό πλούτο και τα ιστορικά μνημεία. Να στηριχθούμε σε αειφόρες δραστηριότητες όχι μόνο στη βιομηχανία και στην αγροτική παραγωγή αλλά και τον τουρισμό και τον πολιτισμό. Να επενδύσουμε στην αναβάθμιση του περιβάλλοντος, την υγεία και την παιδεία, στην επικοινωνία και στην έρευνα. Να χαράξουμε ένα δρόμο που στηρίζει την εργασία. Που πριμοδοτεί συνεργατικές δράσεις παντού. Που θα κατευθύνει προς την πραγματική δημοκρατία, με αυτοδιοίκηση, διαφάνεια και κοινωνικό έλεγχο. Δεν είναι ούτε δύσκολο, ούτε ανέφικτο. Είναι ανάγκη.

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΠΑΝΟΥΔΗ

αυτοδιοικητικό κίνημα περιφέρειας Στερεάς,
συντ. γραμματεία τμήματος Περιβάλλοντος

---

[1] http://ask4sterea.blogspot.gr/

Μυτιληναίος: δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο… η τέχνη του «επιχειρείν» χθες, σήμερα, αύριο

Όταν πριν από μερικά χρόνια ξεκινήσαμε ένα αγώνα για τη ρύπανση του Κορινθιακού από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Μυτιληναίου, αρχίσαμε να καταγράφουμε με πόσους διαφορετικούς τρόπους πριμοδοτούνταν από όλους εμάς. Εντωμεταξύ μπήκαμε στην κρίση και τα μνημόνια, αλλά ποτέ δεν σταματήσαμε να επιδοτούμε αδρά τον όμιλο, που χρόνο με το χρόνο ανακοινώνει ολοένα και μεγαλύτερα κέρδη. Τελευταίο επεισόδιο επί Στουρνάρα: η απόφαση της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας που ορίζει ότι ο Μυτιληναίος αγοράζει ρεύμα σε τιμή που αντιστοιχεί περίπου στο 50% του κόστους που το παράγει η ΔΕΗ και μάλιστα αναδρομικά. Τα ποσά είναι ιλιγγιώδη, αφού η κατανάλωση του Αλουμινίου ΑΕ αντιστοιχεί σε πάνω από 5% της συνολικής κατανάλωσης της χώρας. Αλλά ας δούμε την ιστορία από την αρχή, για να διαπιστώσουμε πόσο εύκολο είναι να πλουτίζεις, όταν όλα συνωμοτούν για το καταφέρεις.

Κοινωνικοί αγώνες στο σταυροδρόμι των αυτοδιοικητικών εκλογών

της Δέσποινας Σπανούδη (αναδημοσίευση από την ΕΠΟΧΗ)

Με τα μεγέθη της  κρίσης να αγριεύουν κάθε μέρα που περνάει ,  τη χώρα να βουλιάζει και να εκποιείται και την ανθρωπιστική κρίση να φουντώνει, μοιάζει σχεδόν πολυτέλεια η ασχολία με τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές. Ιδιαίτερα δε, αφού στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, η εμπειρία λέει ότι την επομένη των εκλογών το ενδιαφέρον περιορίζεται σε λίγες αψιμαχίες μέσα στα συμβούλια και στις όποιες πελατειακές σχέσεις μπορούν κάθε φορά να εξυπηρετηθούν μέσω των αιρετών.

Και όμως. Παρά το αναμφισβήτητο γεγονός ότι τόσο η τοπική όσο και η περιφερειακή αυτοδιοίκηση είναι εξαιρετικά αδύναμες, χωρίς τη δυνατότητα να ασκήσουν τη «διοίκηση των τοπικών υποθέσεων» όπως το Σύνταγμα ορίζει και παρά την αντιδημοκρατική συγκρότηση και την αδιαφανή συγκεντρωτική λειτουργία που επιδεινώθηκε με τις μεταρρυθμίσεις του Καποδίστρια και του Καλλικράτη, η αυτοδιοίκηση δεν παύει να είναι προνομιακός χώρος για την κοινωνία των πολιτών.  Δεν παύει να είναι ένας καθολικός θεσμός που αφορά ένα μεγάλο φάσμα της ζωής, ακόμη και εκεί όπου δεν έχει ή δεν μπορεί να ασκήσει αρμοδιότητα. Στους δύσκολους καιρούς όταν η κοινωνία μοιάζει να αποσυντίθεται, ο ρόλος αυτοδιοικούμενων γειτονιών, χωριών, πόλεων, περιφερειών θα μπορούσε – και σε μερικές περιπτώσεις επιχειρείται- να είναι κρίσιμος για την αντίσταση, την αλληλεγγύη και τη συνεργασία, την στήριξη της παραγωγής και της απασχόλησης.

Και αντίστροφα. Στους δύσκολους καιρούς που οι δημόσιες λειτουργίες διαλύονται  ή  ιδιωτικοποιούνται,  Δήμαρχοι,  Περιφερειάρχες και λοιποί αιρετοί μπορούν να συνεχίζουν – εκόντες, άκοντες- να παίζουν το ρόλο του μεσάζοντα με ακόμη βαρύτερες συνέπειες. Με πελατειακές σχέσεις που σε πολλές περιπτώσεις αφορούν ολοένα και πιο άμεσα την ίδια την επιβίωση όπως για παράδειγμα σε θέματα απορίας ή απασχόλησης «άτυπης» και μη. Με μεταφορά των βαρών στους πολίτες μέσω της χρέωσης τους για λειτουργίες που δεν χρηματοδοτούνται επαρκώς ή καθόλου όπως π.χ. οι μετακινήσεις μαθητών, η λειτουργία των σχολείων, οι προνοιακές δομές. Με αδιαμαρτύρητη συμμόρφωση στις επιλογές των περικοπών και των απολύσεων. Με έμπρακτη διευκόλυνση των μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων όπως π.χ. στην παραγωγή ενέργειας, στις εξορύξεις και τη μεταλλουργία, στην διαχείριση των απορριμμάτων, στην εκποίηση του δημόσιου πλούτου, στην υποβάθμιση μέχρι κατάργησης των περιβαλλοντικών και χωροταξικών φραγμών.

Στο σταυροδρόμι «της αρετής και της κακίας» όμως, η επιλογή δεν γίνεται τυχαία. Ξεκινάει πολύ πριν τις εκλογές, όταν αρχίζουν να συγκροτούνται οι κινήσεις και να μορφοποιούνται παρατάξεις. Το παραδοσιακό  μοντέλο - που επιδεικνύει μια ασυνήθιστη αντοχή παρά την τρέχουσα απαξίωση του πολιτικού συστήματος- περιλαμβάνει τον αποφασιστικό ρόλο των κομμάτων της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Είτε εκκινώντας από τις τοπικές οργανώσεις, είτε από τα κεντρικά όργανα, είτε ακόμη και από κάποιους που φιλοδοξούν να «ηγηθούν» συνδυασμών, ο παρανομαστής παραμένει κοινός ανεξάρτητα από το πεδίο της μάχης. Οι παρατάξεις και οι «ηγέτες» τους είναι στην ουσία τους προϊόντα κομματικών αποφάσεων ομολογημένων ή μη, που συνήθως έχουν προετοιμαστεί με άτυπες διαδικασίες και έχουν επικυρωθεί εκ των υστέρων από τα όργανα των κομμάτων. Με το παιχνίδι καθορισμένο από την αρχή και τον επικεφαλής υποψήφιο έτοιμο, αυτοί που θα κληθούν και θα αποδεχτούν να «συμπληρώσουν» τα ψηφοδέλτια είναι εξαρχής προδιαγεγραμμένοι: στελέχη που πειθαρχούν κομματικά, παράγοντες που στοχεύουν σε ίδιο όφελος (καριέρα, μισθό, γνωριμίες κλπ) ή ακόμη και απλοί άνθρωποι με διάθεση προσφοράς που στη συνέχεια θα απογοητευτούν και θα αποσυρθούν πριν ή μετά τις εκλογές.

Και όμως. Μια διαφορετική αφετηρία είναι εφικτή, έχει δοκιμαστεί και συνεχίζει να  επιχειρείται. Είναι η συγκρότηση κινήσεων που ξεπηδούν μέσα από κοινωνικές διεργασίες, όταν ενεργοί πολίτες παίρνουν την πρωτοβουλία να παρέμβουν στην αυτοδιοίκηση. Κινήσεις που μπορούν να εμπνεύσουν και κινητοποιήσουν πολίτες με δράση και άποψη, μέσα από σωματεία, συλλόγους, τοπικές αντιστάσεις και κινήματα. Που θα αποτελέσουν κύτταρα όπου η δημοκρατία και η διαφάνεια θα εξασκείται στην πράξη, είτε βρεθούν στην αντιπολίτευση είτε αναλάβουν να λειτουργήσουν τους Δήμους και τις Περιφέρειες.

Κάπως έτσι μπορεί να φτιαχτούν γέφυρες συνεργασίας και συνεννόησης, χώροι αντίστασης και αλληλεγγύης και να ανοίξει ο δρόμος για την -θεωρητικά- πολυπόθητη ενεργοποίηση και συμμετοχή των πολιτών. Αυτών που μπορούν να αγωνιστούν, να διεκδικήσουν και να υπερασπιστούν τις κατακτήσεις τους, σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Να αγωνιστούν για να ανατρέψουν την εξελισσόμενη αφαίμαξη και ισοπέδωση και να υποστηρίξουν μαχητικά μια διαφορετική διακυβέρνηση που για να υπερασπίσει την κοινωνική δικαιοσύνη  θα αναγκαστεί να συγκρουστεί σφοδρά με τα κατεστημένα εθνικά και υπερεθνικά συμφέροντα.

Γιατί, παρά τις παροδικές εξάρσεις οι κοινωνικές αντιστάσεις δεν είναι ανάλογες της επίθεσης που δεχόμαστε. Και δεν είναι ανεξήγητο. Η κοινωνία -μεταξύ άλλων-  δεν αντέχει άλλο ξόδεμα, πισωγυρίσματα και αποτυχίες. Δεν ελπίζει στις δυνάμεις της, γιατί όσοι επιχειρούν να την εκπροσωπήσουν δεν της απευθύνονται παρά για να της ζητήσουν γενικά και αόριστα να «παλέψει», επιφυλάσσοντας στον «κυρίαρχο λαό», ρόλο παρατηρητή, οπαδού ή ψηφοφόρου. Οι αυτοδιοικητικές εκλογές είναι μια ευκαιρία αλλά ταυτόχρονα και μια απειλή. Αν επιλεγούν για ευθεία αναμέτρηση δυνάμεων των κομμάτων εξουσίας και υιοθετηθεί έστω και καμουφλαρισμένα το  παραδοσιακό μοντέλο, είναι πιθανές δύο εξίσου προβληματικές εκδοχές: Είτε να επικρατήσουν παρατάξεις υποστηριζόμενες από το κυβερνητικό μπλοκ, λόγω του κοινού μοντέλου αλλά της καλύτερης «πρόσφυσης» τους στο τοπικό γίγνεσθαι των πελατειακών συναλλαγών. Είτε να επικρατήσουν παρατάξεις που θα πρόσκεινται μεν στην αντιπολίτευση αλλά δεν θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις επιτακτικές ανάγκες ούτε να «φυσήξουν» τα πανιά της κοινωνικής αλλαγής.  Αντίθετα αν υπηρετηθεί η αυτονομία των αυτοδιοικητικών σχημάτων,  η κινηματική και δημοκρατική τους συγκρότηση – που αποτελούν διακηρυγμένη κατεύθυνση τουλάχιστον για τον ΣΥΡΙΖΑ-  τότε υπάρχει ελπίδα για μια πραγματική ανακατανομή δυνάμεων, ανατροπή του ζοφερού σκηνικού,  υπεράσπιση των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Είναι θέμα επιλογής.

 

Ένας άλλος κόσμος αναζητά επειγόντως αφηγητές και συνοδοιπόρους

της Δ.Σπανούδη (αναδημοσίευση από την εφημερίδα Αυγή)

Όταν το 2010 άρχιζε η επέλαση της κρίσης, πολλοί θεώρησαν ότι θα ήταν μια ευκαιρία να αποδειχτούν τα αδιέξοδα του καπιταλισμού και της διαρκούς μεγέθυνσης που ευαγγελίζεται και η κοινωνία να διεκδικήσει διαφορετικές αξίες, αυτόν το «άλλο κόσμο» που θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι εφικτός. Από τη σκοπιά της πολιτικής οικολογίας, αυτών δηλαδή που αντιλαμβάνονται ότι η αντίθεση κεφάλαιο - περιβάλλον είναι σύμφυτη με την αντίθεση κεφάλαιο-εργασία, η πρόκληση έμοιαζε ακόμη μεγαλύτερη: ο αναγκαστικός περιορισμός της (περιβαλλοντικά) αδηφάγου και (κοινωνικά) ισοπεδωτικής κατανάλωσης θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργήσει νέα ενδεχόμενα. Στροφή σε τοπικές συλλογικότητες και παραγωγικές πρωτοβουλίες, διαφοροποιημένη αγροτική παραγωγή αντί για εντατικές μονοκαλλιέργειες, επανασύνδεση με το φυσικό περιβάλλον λόγω ανάδυσης νέων αναγκών, ανάσχεση της αστικοποίησης και επιστροφή στην ύπαιθρο. Το σύνθημα των πρώιμων κινημάτων της αντιπαγκοσμιοποίησης «σκέφτομαι παγκόσμια, δρω τοπικά», έμοιαζε πιο επίκαιρο παρά ποτέ.

Τα όσα ακολούθησαν ξέρουμε σήμερα ότι δεν δικαίωσαν αυτές τις προβλέψεις. Παρά την ολοένα και πιο απροκάλυπτη επίθεση στο περιβάλλον και την κοινωνία, παρά την ολοένα και πιο βίαιη εκμετάλλευση και εμπορευματοποίηση φυσικών πόρων και βασικών υποδομών όπως ενέργεια – νερό - ορυκτά – σκουπίδια – δημόσιοι χώροι - οικοσυστήματα, παρά την ελαστικοποίηση μέχρι εξαφάνισης των περιβαλλοντικών κανόνων και παρά την κατάρρευση του έστω και ισχνού συστήματος κοινωνικής προστασίας και δικαιωμάτων, η κυρίαρχη ιδεολογία παραμένει κυρίαρχη. Όχι πλέον με την πλαστή υπόσχεση της ευμάρειας αλλά με τον εξίσου πλαστό εκβιασμό για την επιβίωση.

Στην περίοδο της κρίσης, το περιβάλλον εντός και εκτός της αριστεράς θεωρείται για μια ακόμη φορά ένα «δευτερεύον» θέμα, μια παράπλευρη απώλεια. Κι όμως σημαντικοί αγώνες για τα μεταλλεία Χρυσού στη Χαλκιδική και στη Θράκη, για τα φαραωνικά σχέδια μεγάλων εταιρειών για «ΑΠΕ» και σκουπίδια σε πολλά μέρη της χώρας, για το νερό και τα ποτάμια, κινητοποίησαν και συσπείρωσαν μεγάλο δυναμικό, καταδεικνύοντας μια άλλη όψη της ταξικής σύγκρουσης. Η πρόσφατη έκρηξη στην Τουρκία που ξεκίνησε από την απόπειρα μετατροπής ενός δημόσιου πάρκου σε εμπορικό κέντρο στην πλατεία Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη, δείχνει πόσο εύκολα αναδεικνύεται η άρρηκτη σχέση της εκμετάλλευσης των λαών και του περιβάλλοντος. Πόσο εύκολα αναγνωρίζεται ότι δεν ευθύνεται γενικά και αόριστα «ο άνθρωπος» αλλά αυτοί οι λίγοι άνθρωποι που παίρνουν τις αποφάσεις σε βάρος των πολλών. Και πως η οικολογική όπως και η οικονομική κρίση δεν αφορά εξίσου σε «όλους τους ανθρώπους» αλλά χτυπά πρώτα και με μεγαλύτερη σφοδρότητα τους πιο αδύναμους.

Η οικονομία των αναγκών έχει δημοκρατικό και οικολογικό πρόσημο

Καταδίκη της Ελλάδας για τον Ασωπό. Πράσινο φως για αγωγές αποζημιώσεων των κατοίκων.

Καταδικαστική απόφαση για την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Κοινωνικών Δικαιωμάτων, λόγω της επιβάρυνσης της υγείας των κατοίκων των Οινοφύτων από τη βιομηχανική ρύπανση.

«Για πρώτη φορά έχουμε έγγραφο πως το κράτος παραβαίνει τους νόμους σχετικά με τα βιομηχανικά απόβλητα στην περιοχή του Ασωπού και μπορούν να ξεκινήσουν οι αγωγές αποζημιώσεων των κατοίκων» υποστήριξε ο Γ. Κτιστάκις, δικηγόρος και συντάκτης της προσφυγής που είχε καταθέσει η Διεθνής Ομοσπονδία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με αντικείμενο την παραβίαση του δικαιώματος στην υγεία των κατοίκων των Οινοφύτων από τη βιομηχανική ρύπανση, σε συνέντευξη Τύπου που δόθηκε με αφορμή τη σημερινή δημοσιοποίηση της απόφασης.

Η ΔΕΗ & ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ

του Χρήστου Βανδώρου

Το 2013 ξεκίνησε με ένα μεγάλο δώρο από την ΔΕΗ. Το κομμάτι της πρωτοχρονιάτικης πίττας στο οποίο ήταν το φλουρί, κέρδιζε αυξήσεις και μάλιστα δυσανάλογες με την κατανάλωση ρεύματος!!!

Δυστυχώς αυτό το κομμάτι για άλλη μια φορά στα τελευταία μνημονιακά χρόνια «πέφτει βαρύ» στο στομάχι των πολιτών. Περιττό βέβαια να αναφερθεί ότι «ζαχαροπλάστης» δεν είναι άλλος από την τρόικα εσωτερικού με μαίτρ την αντίστοιχη εξωτερικού.
Η αύξηση των τιμολογίων ρεύματος από 1η Ιανουαρίου αποτελεί την πρώτη δόση εντός του 2013 – θα ακολουθήσουν ακόμη μία τον Μάρτη και τρίτη τον Ιούλιο. Είναι η 12^η κατά σειρά αύξηση από το 2008, εκτινάσσοντας το ποσοστό αύξησης τιμής κιλοβατώρας κατά 50% μέχρι τώρα. Φυσικά σε αυτήν την αύξηση θα προστεθεί μια ακόμη συνολικά έως 48% εντός του 2013.

Μια συζήτηση για τη βία «απ’ όπου κι αν προέρχεται»

της Δέσποινας Σπανούδη

Την ώρα που στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις  εξελίσσονταν  αντιφασιστικά  συλλαλητήρια, λίγες ημέρες μετά την ρατσιστική δολοφονία ενός ακόμη μετανάστη,  στο Συνεδριακό Κέντρο Λιβαδειάς πραγματοποιήθηκε εκδήλωση – συζήτηση για το καίριο θέμα της «αύξησης των περιστατικών βίας απέναντι στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες” και “των τρόπων αντιμετώπισης».  

Στην συζήτηση-  που συνδιοργανώθηκε από την   «Αντιφασιστική αντιρατσιστική κίνηση πολιτών Λιβαδειάς» και την οργάνωση «Κόσμος χωρίς πολέμους και Βία», με τη συμμετοχή των Μ. Κλώκα, Ν. Στεργίου, Μ. Γιάννου, Κ. Μάτσα ( «18 Άνω») και Π. Σαπουντζάκη (Εκπαιδευτικοί ενάντια στην ομοφοβία)-παρουσιάσθηκαν αρχικά τα καταγεγραμμένα στοιχεία από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ  των ολοένα αυξανόμενων κρουσμάτων ρατσιστικής βίας.  Καταγγελίες, που όπως αναφέρθηκε είναι στην πραγματικότητα πολύ λιγότερες από αυτά που συμβαίνουν, είτε γιατί τα θύματα φοβούνται να «μπλέξουν» αφού συχνά το έγκλημα μένει ατιμώρητο, είτε γιατί αποθαρρύνονται όταν φθάνουν στα αστυνομικά τμήματα, είτε γιατί σε περιπτώσεις δολοφονιών – όπως για παράδειγμα το μαχαίρωμα 18χρονου Αφγανού στις 6 Γενάρη στο Πεδίο του Άρεως-  οι δράστες και τα κίνητρα μένουν άγνωστα.  
Η στοχοποίηση ευάλωτων ομάδων που προορίζονται να αποτελέσουν τον αποδιοπομπαίο τράγο για να εκτονωθεί η οργή που προκαλεί η κρίση, είναι παλιά και δοκιμασμένη συνταγή. Αυτό που σπάνια αναρωτιόμαστε είναι ποιοι έχουν όφελος να πείσουν τους πολλούς πως για την σημερινή εξαθλίωση, την ανεργία, την ανασφάλεια, το έγκλημα και την ατιμωρησία, φταίνε άνθρωποι ακόμη πιο εξαθλιωμένοι, διωγμένοι ή ευάλωτοι από τους ίδιους.  Μήπως αυτοί δεν είναι άλλοι από τους πραγματικούς υπεύθυνους και τους εκπροσώπους τους;  Μετανάστες και πρόσφυγες, Ρομά αλλά και ομοφυλόφιλοι, οροθετικοί, Άτομα με ειδικές ανάγκες, τοξικοεξαρτημένοι,  σήμερα όπως και άλλοτε αποτελούν την αρχή ενός διωγμού που δεν έχει τέλος. Καθώς ολοένα και μεγαλύτερες ομάδες γίνονται άστεγοι, άνεργοι, παραβάτες από ανάγκη, διαδηλωτές και απεργοί, διαμαρτυρόμενοι και καταληψίες, οι ομάδες –στόχοι διευρύνονται έτσι που τελικά σχεδόν όλη η κοινωνία αποτελεί στόχο. Ο φόβος από μια σύγκρουση που γενικεύεται σε «όλοι εναντίον όλων», δίνει το άλλοθι για την ένταση της κρατικής και παρακρατικής βίας εν’ ονόματι του «νόμου και της τάξης», που λειτουργεί παραδειγματικά απέναντι σε όσους αντιδρούν απέναντι στα σκληρά, άδικα και ισοπεδωτικά μέτρα. 
Στο σημείο αυτό ανοίγει – αναπόφευκτα – η συζήτηση για το «τι να κάνουμε», που αποτέλεσε τελικά το βασικό θέμα της εκδήλωσης.

Απεργία πείνας στο Αλουμίνιο της Ελλάδας κατά των περικοπών Μυτιληναίου

Ο Τάκης Οικονόμου, μέλος του σωματείου εργαζομένων στο Αλουμίνιο (και του αυτοδιοικητικού κινήματος περιφέρειας Στερεάς)  ξεκίνησε την περασμένη Παρασκευή απεργία πείνας μέσα στο εργοστάσιο, στα γραφεία του σωματείου. Ως μέσο πίεσης ενάντια στις περικοπές που επιχειρεί να επιβάλλει ο όμιλος, παρά τα υπερκέρδη και το γεγονός ότι εκμεταλλεύεται δωρεάν δημόσιο πλούτο και ευνοείται σκανδαλωδώς (http://periferiastereas.blogspot.gr/2012/08/blog-post_2.html) από την Πολιτεία. Ενάντια στα θηριώδη μέτρα του μνημονίου που επιβάλλουν την αφαίμαξη σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Ο αγώνας του Τάκη θα χρειαστεί κάθε δυνατή συμπαράσταση προκειμένου να δυναμώσει η φωνή του, γιατί ο αγώνας κάθε εργαζόμενου είναι αγώνας για όλους.

Απεργία πείνας από εργάτη έξω από το εργοστάσιο από LAMIASTARGR

Σαν να μην πέρασε μια μέρα- για το 2ο Συνέδριο Επιχειρηματικότητας και ανάπτυξης)

Την περασμένη Παρασκευή πραγματοποιήθηκε με κάθε επισημότητα και με βαρύγδουπο τίτλο  μια συνδιοργάνωση των Κλέαρχου Περγαντά (8 έτη νομάρχης Βοιωτίας + 2 περιφερειάρχης Στερεάς) και Παναγιώτη Αγνιάδη (προέδρου του ΕΒΕ Βοιωτίας επί σχεδόν 2 δεκαετίες) και μέγα χορηγό τον όμιλο Παπαϊωάννου (του τ.περιφερειακού συμβούλου που μας απείλησε με διώξεις, σχετικά: Δημοσίευση για εξώδικο του Π. Παπαιωάννου και η απάντησή μας). Πλήθος αναγνωρίσιμων ομιλητών ευρωβουλευτές, βουλευτές, γ.γ. υπουργείου, περιφερειάρχες, μητροπολίτες, διοικητές οργανισμών και πρόεδροι επιμελητηρίων. Κλείσιμο με φιλανθρωπικό δείπνο και ομιλητή τον Αρχιεπίσκοπο.
Το σχόλιο; Από την αρχή της κρίσης προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι οι βασικοί υπαίτιοι προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν περίπου ως φυσικό φαινόμενο. Οι ίδιοι άνθρωποι που στηρίζουν και εκπροσωπούν εδώ και δεκαετίες το σύστημα που σήμερα βρίσκεται σε κρίση, τοπικά και εθνικά, είναι αυτοί που σήμερα σε φανερή και ομολογημένη συνεργασία συνεχίζουν να το κάνουν. Τι απέδωσαν άραγε χρόνια ολόκληρα εκδηλώσεων και ημερίδων εκτός από δημόσιες σχέσεις των διοργανωτών; «Αναπτυξιακά συνέδρια», που πέρυσι-πρόπερσι γίνονταν από τον Περιφερειάρχη Στερεάς με τους κ.κ. Χρυσοχοίδη και τον Σκανδαλίδη και στα οποία μας διαβεβαίωναν για την καλή εξέλιξη των πραγμάτων. Που συμβαίνει πράγματι για κάποιους που συνεχίζουν να τρωγοπίνουν «εις υγείαν των κορόιδων» και να ξοδεύουν αφειδώς σε χορηγίες, εορτές και πανηγύρια. Γιατί η απομύζηση του δημόσιου πλούτου, η διαπλοκή οικονομικής και πολιτικής εξουσίας και η ανοχή κάθε ασυδοσίας δεν καθαγιάζεται σε όφελος γενικώς και αορίστως της «επιχειρηματικότητας», όπως μας εγκαλούν όταν καταγγέλλουμε τέτοια φαινόμενα. Η κατεδάφιση της δημόσιας σφαίρας, των Δήμων και των Περιφερειών και η μεταφορά κάθε κοινωνικής υπηρεσίας σε ιδιωτικά ολιγοπώλια δεν αποτελεί εχέγγυο επιβίωσης δικό μας αλλά των μεγαλοκεφαλαιούχων.

Μιλάμε για περιφερειακή ανάπτυξη όταν οι εθνικοί δρόμοι έγιναν αδιάβατοι λόγω διοδίων; Όταν Πανεπιστήμια και ΤΕΙ είναι υπό διωγμό; Όταν τα σχολεία συγχωνεύονται και οι μετακινήσεις των μαθητών είναι σε διαρκή επισφάλεια; Όταν η δημόσια υγεία καταργείται;  

Ανάπτυξη  σημαίνει δικαίωμα όλων τη στέγη, την εργασία, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση και τις υπηρεσίες  υγείας, το καθαρό περιβάλλον. Προϋπόθεση γιαυτό είναι ο κοινωνικός σχεδιασμός και  έλεγχος στα δημόσια κοινωφελή αγαθά και υπηρεσίες όπως το νερό, τα ορυκτά, τα σκουπίδια, οι δημόσιοι χώροι και οι βασικές υποδομές. Η σημερινή κατάσταση είναι όχι απλώς αδιέξοδη, είναι εκρηκτική.

ΧΩΡΟΘΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΑΙΟΛΙΚΩΝ ΠΑΡΚΩΝ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΤΩΝ Α.Π.Ε. ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΔΕΛΦΩΝ

του Ανδρέα Καλοθανάση

Σαν συμβολή στο δημόσιο διάλογο που από καιρό θα  έπρεπε να είχε ξεκινήσει στο Δήμο μας,  κατατίθεται το κείμενο αυτό, με σκοπό να αναδείξει αθέατες πτυχές του θέματος και να υποδαυλίσει τον προβληματισμό γύρω απ' αυτό.

Οι ΑΠΕ, όπως εν συντομία αποκαλούνται, αρχικά παρουσιάστηκαν σαν η ιδανικότερη λύση του ενεργειακού  προβλήματος. Όμως στην πορεία οι ιθύνοντες, χάνοντας το μέτρο και την ισορροπία στην χωροθέτησή τους, διακινδυνεύουν να καταστήσουν και τις ίδιες ένα πρόβλημα.

Ειδικά για τους Αιολικούς Σταθμούς (κακώς αποκαλούμενα Πάρκα), αν ξεκινήσουμε από μία γενικότερη τοποθέτηση, πρέπει να επισημάνουμε πως διεθνώς αμφισβητείται έντονα πλέον η κατασκευή και η λειτουργία μεγάλων βιομηχανικών ανεμογεννητριών, ως εναλλακτική ενεργειακή λύση. Αυτό, γιατί αποδείχτηκε πως μοναδικό κίνητρο για την τοποθέτησή  τους  είναι το οικονομικό όφελος των εταιρειών, που εκμεταλλευόμενες τις μεγάλες επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επωφελούνται της ευνοϊκής γι αυτές νομοθεσίας, για δήθεν προστασία του περιβάλλοντος.

Ο μπόγιας του «προδομένου λαού»

Του Δημήτρη Γκιβίση
στο Rednotebook

Πριν από αρκετά χρόνια, ένα χαρακτηριστικό πρόσωπο της ελληνικής κοινωνίας ήταν ο μπόγιας, o τύπος που μάζευε με ένα φορτηγό τα αδέσποτα σκυλιά και τα πήγαινε κάπου απόμερα για να τους ρίξει φόλα. Οι παιδικοί μας τσακωμοί, τότε που συνηθίζαμε να λέμε ο ένας στον άλλον «θα φέρω τον μεγάλο μου αδελφό για να σε βαρέσει», και εκείνος απαντούσε «και εγώ τoν ξάδερφό μου που είναι μεγαλύτερος», θυμάμαι ότι σταματούσαν αμέσως στην απειλή του γείτονα «ησυχάστε γιατί θα φωνάξω τον μπόγια να σας μαζέψει». Kαθώς ο μπόγιας με το πέρασμα του χρόνου εξαφανίστηκε, ένας καινούριος μπόγιας φαίνεται ότι ξανάρχεται στο συλλογικό υποσυνείδητο. Η νέα τρομερή απειλή είναι «θα φωνάξω τη Χρυσή Αυγή». 

Τα παραδείγματα επαναλαμβανόμενα: Ο δήμαρχος Σύμης το είπε για να φύγουν οι «λαθρομετανάστες» από το νησί. Ο διευθυντής ενός Δημοτικού στην Πάτρα, για να πιέσει τους υπεύθυνους να διορθώσουν τα κτιριακά προβλήματα του σχολείου. Οι έμποροι με τις αναδουλειές, για να διαλυθεί η διαδήλωση των μουσουλμάνων στην Αθήνα. Η Ομοσπονδία Μικροπωλητών για να εκδιωχτούν οι μετανάστες από τις λαϊκές. Και διάφοροι γραφικοί παραθρησκευτικοί, για να σταματήσει η παράσταση Corpus Christi...

Κοινός παρονομαστής όλων αυτών των περιπτώσεων μοιάζει να είναι η «αγανάκτηση». Μια ιδιότυπη αγανάκτηση, αυτή των ανορθολογικά απελπισμένων, των μη προνομιούχων, αυτή που πληγώνει το υπογάστριο των «από κάτω», που αναρωτιούνται οικτίροντας τους πάντες «γιατί φτάσαμε ως εδώ;». Παράλληλα, πολλές φορές είδαμε να γίνονται Πρώτο Θέμα διάφορες ευφάνταστες ιστορίες για ανθρώπους που φώναξαν την ΧΑ και είδαν το φως το αληθινό: ιδιοκτήτες που τους άδειασαν το κατειλημμένο από μετανάστες σπίτι τους, ασθενείς των οποίων το γιατρό ξυλοφόρτωσε η ΧΑ γιατί ζήτησε φακελάκι, γέροι που εξασφάλισαν φύλαξη για να παίρνουν άφοβα την σύνταξη από το ΑΤΜ, γριές που τις περνούν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Η απειλή «θα φωνάξω την Χρυσή Αυγή» μοιάζει να λειτουργεί πλέον σαν το θαυματουργό βοτάνι που θεραπεύει πάσα νόσο και πάσα μαλακία. 

Η Μέρκελ μεσάζων των εργολάβων για σκουπίδια, ενέργεια και Τ.Α.

της Δέσποινας Σπανούδη 
αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ

Η έλευση της καγκελαρίου στην χειμαζόμενη Ελλάδα, εκτός από τους πολυσυζητημένους συμβολισμούς υποστήριξης της κυβέρνησης, είχε και ένα πολύ πιο πρακτικό περιεχόμενο που ανακοινώθηκε ευθαρσώς: το αδηφάγο επιχειρηματικό ενδιαφέρον της γερμανικής πλευράς στους τομείς της υγείας, της ενέργειας και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με επίκεντρο την διαχείριση απορριμμάτων.

Σε καιρούς κρίσης όσο πιο απαραίτητο είναι για τη ζωή μας ένα αγαθό τόσο πιο ελκυστικό γίνεται ως εμπόρευμα. Ενέργεια, νερό, διαχείριση απορριμμάτων, υπηρεσίες τοπικής αυτοδιοίκησης και υγεία μεταφέρονται με γρήγορους ρυθμούς στο πεδίο των πολυεθνικών και των χρηματιστηριακών συναλλαγών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η προετοιμασία στη χώρα μας έχει αρχίσει από καιρό. Στην ενέργεια όπου η διάλυση της ΔΕΗ και το μοίρασμα της πίτας στους επιχειρηματίες επιβάλλεται με πολιτικές αποφάσεις εδώ και μια δεκαετία. Στο νερό με πρώτες για εκποίηση την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, με τον νόμο για τα δικαιώματα χρήσης, με την εξελισσόμενη ιδιωτικοποίηση των ποταμών μέσω των υδροηλεκτρικών έργων.

Αλλά και στο πεδίο των σκουπιδιών ο τζίρος είναι σίγουρος και άμεσος με το ζεστό χρήμα από τα δημοτικά τέλη. Μια ακόμη πιο σκοτεινή πλευρά με τεράστια περιθώρια κέρδους είναι η διάθεση των βιομηχανικών αποβλήτων. Πάνω από ένα εκατομμύριο τόνοι βιομηχανικών και επικινδύνων αποβλήτων το χρόνο … αγνοούνται σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΥΠΕΚΑ. Η πιο συνηθισμένη κατάληξη τους είναι οι χωματερές και η παράνομη διάθεσή τους γίνεται φυσικά με το αζημίωτο. Γιατί να μην μπουν στο παιχνίδι και οι μεγαλοεπιχειρηματίες;

Η μεθόδευση της ιδιωτικοποίησης έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά χρόνια. Πρώτα φτιάχτηκαν φορείς διαχείρισης απορριμμάτων (περιφερειακά Ανώνυμες Εταιρείες) στους οποίους μεταβιβάστηκε η αρμοδιότητα από τους Δήμους, ώστε να μειωθεί ο έλεγχος από τα δημοτικά συμβούλια. Με την υπογραφή του μνημονίου ήρθε ο Καλλικράτης και όλα έγιναν ευκολότερα. Λιγότερα κέντρα λήψης αποφάσεων ακόμη πιο μακριά από τους πολίτες ακόμη πιο κοντά στην οικονομική εξουσία: ένας περιφερειάρχης (αντί για περισσότερους νομάρχες) να αποφασίζει για τον σχεδιασμό και ένας φορέας ανά περιφέρεια να είναι αρμόδιος για τη διαχείριση των απορριμμάτων.

Υγεία, παιδεία και επιτελικό κράτος. Δυο σκέψεις …

Γιάννης Ηλίας, εκπαιδευτικός

Οι πρόσφατες δηλώσεις του υφυπουργού υγείας για την ενιαία αξιολόγηση δημόσιων και ιδιωτικών μονάδων υγείας, μας υπενθύμισαν ότι η επιδίωξη για τη δημιουργία του «επιτελικού» κράτους, αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα και για την παρούσα κυβέρνηση, άμεσα συνυφασμένη με τους σχεδιασμούς της κυρίαρχης τάξης σ’ Ελλάδα και Ευρώπη.

Τι σημαίνει στ’ αλήθεια όμως «επιτελικό» κράτος; Σε τι διαφέρει απ’ το κοινωνικό; τι επιπτώσεις θα ‘χει στη ζωή μας η επικράτηση αυτού του μοντέλου; σε ποιους τομείς μπορεί να εφαρμοστεί; και γιατί εντέλει να μας ενδιαφέρει μια τέτοια εξέλιξη;

Ας ξεκινήσουμε τη συζήτηση από την αφετηρία που χρησιμοποίησε και ο κος υφυπουργός και ας ακολουθήσουμε, κριτικά & δημιουργικά σκεπτόμενοι, τα βήματά του:

·        Βήμα πρώτο, αξιολόγηση των μονάδων υγείας, δημόσιων και ιδιωτικών, βασισμένη σε τρεις άξονες κριτηρίων: α) προσωπικό, β) εξοπλισμός, γ) ξενοδοχειακή υποδομή και κατάταξή τους σε ενιαίο αξιολογικό πίνακα.

·        Βήμα δεύτερο, διενέργεια διαγωνισμού από το «επιτελικό» κράτος –χονδρέμπορα, για την «αγορά» υπηρεσιών υγείας, με τη μορφή «τεμαχίων» από την «αγορά/πιάτσα». Οι «εργολάβοι» -μονάδες υγείας, καταθέτουν προσφορές για να «πάρουν το έργο». Με βάση τις προσφορές δημιουργείται φθίνουσα αξιολογική λίστα των υποψήφιων «αναδόχων» κι έτσι αναδεικνύεται ο «εργολάβος» που θα υλοποιήσει το έργο, με τον πλέον «συμφέροντα» για το κράτος τρόπο. Σαν να πρόκειται λίγο –πολύ για τη δημοπράτηση ενός δρόμου…

Πως ετοιμάζεται η παράδοση των σκουπιδιών στους μεγαλοεργολάβους μέσω των Φορέων Διαχείρισης

 Καθώς σωρεύονται τα προβλήματα για την διαχείριση των αστικών απορριμμάτων και ενώ εντείνονται οι πιέσεις των μεγάλων εταιρειών και της τρόικα με σκοπό τη μεγαλύτερη δυνατή κερδοφορία, η ηγεσία της ΚΕΔΕ και η συντριπτική πλειοψηφία δημοτικών και περιφερειακών αρχών, προωθούν λύσεις συγκεντρωτικού χαρακτήρα υπηρετώντας τις επιταγές τους. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι τα επόμενα χρόνια η προοπτική της ανακύκλωσης θα έχει οριστικά εγκαταλειφθεί και το συντριπτικό ποσοστό των σκουπιδιών θα εξακολουθήσει να μαζεύεται ανακατεμένο από τους δημότες για να οδηγείται σε πανάκριβα εργοστάσια με ακόμα πιο πανάκριβο κόστος λειτουργίας. Έτσι οι πολίτες θα υποχρεωθούν σε ολοένα και πιο υψηλά δημοτικά τέλη, οι μεγαλοεργολάβοι θα αυξήσουν τα κέρδη τους, ενώ ταυτόχρονα η περιβαλλοντική επιβάρυνση ιδιαίτερα για τις περιοχές συγκεντρωτικής υποδοχής και επεξεργασίας των απορριμμάτων θα είναι ανυπολόγιστη.

Η σκυτάλη, ή δυο κόσμοι σ’ ένα διάδρομο …

του Γιάννη Ηλία, εκπαιδευτικού

Τελευταίο δεκαήμερο Ιουλίου 2012, στη ΔΔΕ Βοιωτίας και σ’ όλες τις διευθύνσεις εκπαίδευσης της χώρας, η ίδια εικόνα: δυο διαφορετικές γενιές εκπαιδευτικών με τα «χαρτιά» στα χέρια, περιμένουν τη σειρά τους για να υποβάλλουν μιαν αίτηση· συνταξιοδότησης οι πιο ηλικιωμένοι και πρόσληψης ως αναπληρωτή (έστω) μειωμένου ωραρίου οι νεότεροι.

Οι πρώτοι, πράγμα ασυμβίβαστο με την ηλικία τους, είναι πιο βιαστικοί, για να «προλάβουν το πρωτόκολλο στο γενικό λογιστήριο του κράτους -ΓΛΚ» κι οι δεύτεροι είναι, ή τουλάχιστον φαίνονται πιο υπομονετικοί, αφού έτσι κι αλλιώς οι ελπίδες γι’ απασχόληση, έχουν εκμηδενιστεί, καθ’ υπόδειξη της τρόικας και των ντόπιων συνεργών της.

Στην αριστερή πλευρά του διαδρόμου της διεύθυνσης, στην λωρίδα ταχείας κυκλοφορίας, κινούνται οι εκπαιδευτικοί που μόλις αφυπηρέτησαν. Εκπρόσωποι της γενιάς του Πολυτεχνείου που εισήλθε ορμητικά στα σχολεία στο τέλος της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, τρομάζοντας τους συντηρητικούς. Που με σταθμούς τις απεργίες του ’79, του ’88 και του ’97, διεκδίκησε καλύτερες συνθήκες απασχόλησης και λόγο στις σχεδιαζόμενες πολιτικές. Της γενιάς που οραματίστηκε, αλλά δεν κατάφερε ν’ αλλάξει το σχολείο. Της γενιάς που, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, πίστεψε, ότι το αστικό κράτος μπορεί ν’ αναδιανείμει τον παραγόμενο πλούτο, επιτρέποντας την ευημερία όλων και ξύπνησε απ’ τον εφιάλτη «του σοσιαλισμού» με δανεικά, αντικρίζοντας γύρω της ερείπια. Της γενιάς που κατά πλειοψηφία «ρίχνει αυλαία», απεμπολώντας σχεδόν αμαχητί, όσα το εργατικό και εκπαιδευτικό κίνημα είχε κατακτήσει τον 20ο αιώνα.

Αγώνας για όλους, ο αγώνας των εργαζομένων του Αλουμινίου

της Δέσποινας Σπανούδη


Μια πρώτη νίκη σ’ ένα αγώνα με ιδιαίτερη σημασία ήταν η αποδοχή των  ασφαλιστικών μέτρων ενάντια στις περικοπές που σχεδιάζει ο Ε. Μυτιληναίος στο Αλουμίνιο, εκμεταλλευόμενος το γκρέμισμα των εργασιακών κεκτημένων και παρά τα συνεχιζόμενα υπερκέρδη. Περικοπές που εφόσον πραγματοποιηθούν θα έχουν δραματικές επιπτώσεις τόσο στους ίδιους τους εργαζόμενους όσο και στην τοπική οικονομία και κοινωνία. Αυτό εξάλλου υποδηλώνει και η δυναμική παρουσία όχι μόνο εργαζομένων αλλά και πολιτών που κατέκλυσαν τα δικαστήρια της Λιβαδειάς για να εκφράσουν τη συμπαράστασή τους. 

Πρόκειται για ένα παράδειγμα του απροκάλυπτου τρόπου με τον οποίο εγχώριοι και μη μεγαλοεπιχειρηματίες με το άλλοθι της κρίσης επιδιώκουν να οικειοποιηθούν ολοένα και μεγαλύτερο μέρος της αξίας που παράγουν οι  εργαζόμενοι.

Πρόκειται επιπλέον για μια τυπική ιστορία ενός αδιέξοδου, καταστροφικού μοντέλου που βαφτίζεται «ανάπτυξη» : Ένας κρατικοδίαιτος όμιλος που ευνοείται  επι σειρά ετών σκανδαλωδώς από την Πολιτεία, απομυζά και υπερχρεώνει τη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού και τη Δημόσια Επιχείρηση Αερίου, αγοράζει φθηνά και ταυτόχρονα πουλάει εξωφρενικά ακριβά την ηλεκτρική ενέργεια, παίρνει επιχορηγήσεις, εκμεταλλεύεται χώρους και ορυκτό πλούτο και φυσικά εξυπηρετείται από αιρετούς όλων των βαθμίδων, είτε με δημόσια έργα υποδομής, είτε με την ανοχή στην εγκληματική ρύπανση, σε παραβάσεις και παρανομίες, είτε με κάθε άλλου είδους διευκολύνσεις. Η εξασφάλιση της συναίνεσης σε κάθε απαίτηση στηρίζεται στον αέναο κύκλο των πολλαπλών διασυνδέσεων με τις αρχές: πρόσφατα η ΜΕΤΚΑ, η κατασκευαστική του ομίλου Μυτιληναίου, ανέλαβε από την Περιφέρεια Στερεάς  το δημόσιο έργο μαμούθ για τα δεδομένα της Βοιωτίας: το δρόμο Θίσβη-Καναβάρι, που μέχρι σήμερα κοστολογείται γύρω στα 50 εκατ. και συμπτωματικά κατασκευάζεται για να εξυπηρετήσει κατά βάση ένα άλλο μεγάλο όμιλο: τον Στασινόπουλο. Σταθερός μοχλός πίεσης και δέλεαρ πελατειακών σχέσεων, οι θέσεις εργασίας παρόλο που διαρκώς μειώνονται, γίνονται πιο επισφαλείς και πιο κακοπληρωμένες. Υπεργολαβίες ημετέρων, κουμπαριές, επαγγελματικές συναλλαγές, χορηγίες και άλλες σχέσεις ...στοργής συμπληρώνουν το γιατανάκι των δεσμών εξάρτησης με την υποτιθέμενη εξουσία που στην πραγματικότητα λειτουργεί συχνά ως τοποτηρητής και εντολοδόχος. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που δυό μέρες πριν από το δικαστήριο, οι περιφερειακές παρατάξεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αρνήθηκαν να υιοθετήσουν σχετικό ψήφισμα που κατέθεσαν οι αριστερές παρατάξεις στο περιφερειακό συμβούλιο Στερεάς.

Απέναντι στον φόβο, τον εκμαυλισμό, την χειραγώγηση και την σιωπή,  που με χίλιους τρόπους επιβάλλουν στην τοπική κοινωνία, ο αγώνας των εργαζομένων του Αλουμινίου συναντιέται με τους αγώνες όλων: με αυτούς που αγωνίζονται ενάντια στην υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την ληστεία των τοπικών πόρων, με όσους παλεύουν για να μην μετατραπεί το πολύτιμο κοινωνικό αγαθό της ενέργειας σε πεδίο κερδοσκοπίας, με όλους τους εργαζόμενους αλλά  και τους άνεργους που αγωνίζονται ενάντια στην εξαθλίωση του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας. Χθές η Χαλυβουργία σήμερα το Αλουμίνιο, αύριο η ΛΑΡΚΟ κα η ΔΕΗ, τα μέτωπα πολλαπλασιάζονται και η υπόθεσή των εργαζομένων τους είναι η δική μας υπόθεση.   

Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου

Αδύνατος κρίκος σε μια αλυσίδα περικοπών και συγχωνεύσεων, το Πανεπιστήμιο Στερεάς Ελλάδας βρίσκεται σε οριακό σημείο όπως ακριβώς είχε δρομολογηθεί. Ένα ακαδημαϊκό ίδρυμα που στήθηκε  πρόχειρα, με βασικό κριτήριο την εξυπηρέτηση των τοπικών πολιτευτών που με τη σειρά τους επιχειρούσαν απλώς να κλείσουν τα στόματα όσων ζητούσαν την ίδρυσή του. Ένα πανεπιστήμιο με δύο αναιμικά τμήματα σε Λαμία και Λιβαδειά, που παρέμεινε με ελάχιστο μόνιμο προσωπικό, χωρίς εγκαταστάσεις και χωρίς να συνδεθεί με τις τοπικές ανάγκες.

Η στάση τόσο του περιφερειάρχη όσων και των λοιπών παραγόντων ήταν αποκαλυπτική της προδιαγραμμένης πορείας : οι παρατάξεις Περγαντά και Χειμάρα αποδέχθηκαν πλήρως τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, όταν σε συνάντηση με την τότε υπουργό παιδείας Α. Διαμαντοπούλου τον περασμένο Δεκέμβρη  τους διεμήνυσε την περικοπή των δημόσιων δαπανών και τους ζήτησε την  αυτοχρηματοδότηση (!) του ιδρύματος.

Το εξαγγελλόμενο κλείσιμο του Πανεπιστημίου Στερεάς, παρά την μικρή σημερινή του εμβέλεια θα έχει ένα πολύ αρνητικό πρόσημο:

-        αφενός κλείνει την πόρτα στην αναζωογόνηση της περιφέρειας, την τόνωση  των τοπικών κοινωνιών, την αποκέντρωση που συνδέονται με την ύπαρξη ισχυρών ΑΕΙ και ΤΕΙ που παρέχουν ουσιαστικές σπουδές και διαχέουν ευρύτερα την ακτινοβολία τους

-        αφετέρου ενισχύει την συγκέντρωση δραστηριοτήτων και πληθυσμού σε υδροκέφαλες μητροπόλεις όπως η Αθήνα εντείνοντας τα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετωπίζουν

-        την ίδια στιγμή οι προωθούμενες αλλαγές στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση δείχνουν το δρόμο μιας ακόμη πιο σκοτεινής εποχής με μεγαλύτερη αβεβαιότητα για την ποιότητα των σπουδών και τη δωρεάν παιδεία και με υποταγή των ακαδημαϊκών στόχων στις επιδιώξεις των αγορών και των μεγαλοεπιχειρηματιών.

Μόνη ελπίδα οι αντιστάσεις της κοινωνίας που διεκδικεί να συνεχίσει να υπάρχει, να μορφώνεται και να δουλεύει σε πείσμα των εκπροσώπων της που για μια ακόμη φορά απέδειξαν την ανεπάρκειά και την απροθυμία τους να την υπηρετήσουν.

Δέσποινα Σπανούδη

Στον κόσμο των αγώνων τους είμαστε όλοι ξένοι

του Δημήτρη Γκιβίση
«Δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά», μας ενημέρωσε ευθαρσώς η Παπαχρήστου μόλις αποκαλύφθηκε το ρατσιστικό της σχόλιο. Όμως τι ήταν αυτό που οδήγησε την αθλήτρια σε αυτήν την αυθόρμητη δήλωση; Από όσο γνωρίζουμε, δεν την «κατηγόρησε» κανείς ότι ασχολείται με την επάρατη πολιτική

Του Δημήτρη Γκιβίση
Ομολογώ ότι από την πρώτη στιγμή που «έσκασε» στη δημοσιότητα το θέμα της Βούλας Παπαχρήστου, είχα αποφασίσει να γράψω σχετικά μόλις περάσει η καταιγίδα των δημοσιευμάτων, των δηλώσεων συμπαράστασης στο facebook, και των τηλεοπτικών συζητήσεων με τους συνήθεις καθ΄ ύλην αρμόδιους δημοσιογράφους του ΣΚΑΪ, τους διαβαθμισμένους πασόκους πολιτευτές της ΔΗΜΑΡ κλπ. Τώρα λοιπόν που πέρασε η πρώτη μπόρα, και μέχρι την επόμενη φορά που σύσσωμο το έθνος θα έρθει αντιμέτωπο με υπαρξιακά διλλήματα του τύπου «Συμφωνείτε ότι ο Θεός είναι Έλληνας;», «Πιστεύετε ότι το DNA των αθλητών μας είναι μοναδικό;», «Συμφωνείτε ότι πίσω από την ντόπα κρύβονται οι Εβραίοι;» κλπ, ας σταχυολογήσουμε δηλώσεις, δημοσιεύματα και ανακοινώσεις των τελευταίων ημερών, και ας προσπαθήσουμε να τις αποκρυπτογραφήσουμε.

Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας και στρατηγική για τον Κορινθιακό Κόλπο

της Δέσποινας Σπανούδη (εισήγηση στο 10ο πανελλήνιο συμπόσιο Ωκεανογραφίας και Αλιείας)

Με μια πρώτη ματιά στον τίτλο, η απάντηση που θα έδινε κανείς θα ήταν πολύ σύντομη: «Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας δεν έχει καμία (τουλάχιστον  ομολογημένη ή διατυπωμένη) στρατηγική για τον Κορινθιακό Κόλπο».

Στην πραγματικότητα ωστόσο, υπάρχει και εξελίσσεται εδώ και χρόνια μια συγκεκριμένη στρατηγική για τον Κορινθιακό Κόλπο, τουλάχιστον για τις Βοιωτικές και Φωκικές ακτές. Μια στρατηγική που δεν έχει χαραχθεί με επιστημονικά κριτήρια και αναπτυξιακά σχέδια και που πιθανότατα δεν την έχουν χαράξει ούτε οι τοπικές αρχές, αλλά ούτε και κάποιο άλλο όργανο της πολιτείας. 
Πρόκειται για συγκεκριμένες επιλογές που εξυπηρετούν αμιγώς μεγαλο-επιχειρηματικά συμφέροντα και που υπηρετήθηκαν διαχρονικά και με κάθε τρόπο από το πολιτικό προσωπικό και τους τοπικούς παράγοντες : βουλευτές, νομάρχες, οι περισσότερες  δημοτικές αρχές, αλλά ακόμη και συνδικαλιστές, τοπικοί σύλλογοι και συμβούλια.

Και ποια είναι αυτή η στρατηγική; Είναι σχετικά εύκολο να το καταλάβει κανείς κοιτώντας απλώς τον χάρτη.